لیلا جان بمان!

لیلای من!

بار سفر را نبند! بمان!

اگر  نبینمت!- احساست نکنم!!    میمیرم.......

بمان......

مگر نمیدانی با رفتنت آرام آرام نفس هایم میروند.....

مگر نمبدانی تاولهای 20 ساله ی دلم با رفتنت شروع به ترکیدن میکنند!!؟

ساز سفر کوک نکن ..........

من با پروازت میمیرم و تو میدانی .........

لیلاجان! بمان تا بمانم!!! نه هر ماندنی! فقط زنده بمانم ....

چقدر به عکسهایت زل بزنم؟؟؟ چقدر چشمانت- پیشانیت را در عکسهایت ببوسم؟؟؟

چقدر نامه هایت را بو کنم!چرا در خواب و بیداری رهایم نمیکنی؟؟ تا کی؟ چه مدت؟؟

20 سال کافی نیست؟؟؟پس کی یک دل سیر نگاهت کنم؟ کی آسوده خاطر در آغوشت بکشم؟!!

از وقتیکه در جواب "" لیلا جان دوستت دارم "" گفتی مرسی شما لطف دارید! فهیدم که بار سفر

بسته ای!!! چرا مثل قیدیما در جوابم نگفتی جانم!!! نفسم!!

مگر نمیدانستی نفس گفتنت نفس به من میداد!؟

مگر نمیدانستی "جانم گفتنت " جان تازه ای به وجودم میبخشید؟

مگر نمیدانی علاج هر دردمی!؟ هر درد! بقرآن علاج هر درد!

از وقتیکه رفتی با یک عطسه ناچیز!!! با یک سرماخوردگی کوچک! بدنم تحلیل میرود!!

انگار ویروسها هم متوجه شده اند که الان وقتشه!!!! لیلا جان برگرد! لیلا جان بمان!!!

رنگ چشمانت را خودم کشف کردم! یادت هست؟؟؟؟

چگونه بدون دیدن رنگ چشمانت دوام بیاورم؟؟خودت بگو چگونه؟؟؟

آه..........با که باید گفت این زخم و خراش بر دلم چقدر درد دارد.؟؟......

مگر کسی جز تو مرا می فهمد.......؟؟؟؟

لیلای تا ابد لیلایم!!!ساز سفر کوک نکن ............

این التماس نیست.......تلاشی برای زنده ماندنم است .....

بار سفر را نبند ......

فقط بمان! بمان لیلا جان!

/ 0 نظر / 12 بازدید