اردیبهشت نود.......

بی لیلا هوای دل بیچاره من پر شده از دی

ای اردیبهشت نودم باز بیا کی برسی کی؟

جا مانده زعشق تو منم ترک مکن عاشق زارت

بیراه ی عشق من و لیلا نشد عاقبتش طی

بعد از تو غمت هر شب و هر روز شده همدم جانم

برخاسته از بند دلم ناله جانسوز چنان نی

20سالی است که دستان من هر شب به قنوت است

یارب چه جفایی است که ازدست دهم لیلی خود هی و پیاپی؟

تقدیر من انگار چنین است که لیلا رود از دست

با لیلی خود عهد ببستم دهمش جان و رگ و پی!

 

لیلای تا ابد جانم!!! هجوم خاطراتت مخصوصا اون لحظه های آخر وداع بد جوری گریبان دل و جانم را گرفته!!! فقط اینو میتونم بهت بگم:

کاش بودی!! کاش می ماندی!! کاش معجزه ی دیگری اتفاق بی افتد...............

باز هم تورا من چشم در راهم!

نه چون نیما شباهنگام!!

همه هنگام!!!!!!!

/ 3 نظر / 15 بازدید
آرزو

حافطط از جور تو حاشا که بگرداند روی ****من از آن روز که در بند توام آزادم فاش میگویم و از گفته خود دلشادم ***** بنده عشقم و از هر دوجهان آزادم

vague

آدم است دیگر آن قدر زود عادت می کند که نگو... نیستی برادر!!!

لیلا

این شعر از خودت بود؟ . افرین خوش بحال لیلات