به دادم برس لیلا جان.....

انگاراز همان اول قصه ی سرنوشت

از همان "" بنام خدای اول زندگی""

از همان اولین دیدار 20 سال پیش قرار نبود تورا داشته باشم !!

یادت امشب مثل شبهای تکراری هرشب هر هفته!!

باز بسراغم آمد! بازهم مثل 20 سال پیش تا همین الان!!! تا همین لحظه!!!

پردرد! پر از بغض های کهنه ی بجا مانده در گلو!!پر از سکوت! پر از فریادهای بیصدا!!!!!

باز هم بدون اینکه منتظرم باشی! به ملاقات تو آمدم لیلا جان!! ولی باز خبری از تو نیست!

چرا؟؟؟ ..........................بگو کی خواهی آمد؟ لیلاجان کی؟

آینه هم از من شاکی شده است! از من روی خوش!! میخواهد آخر چگونه؟

بگو لیلا جان بدون تو چگونه خنده بر لب بنشانم؟؟؟ بگو چگونه؟؟ مگر شادی دیگری هم وجود دارد؟؟؟

مگر میشود بدون داشتنت! خندید؟مگر میشود تورا نداشت و شاد بود!

کاری کردی که شعرهایم دیگر بوی تورا نمی دهد!! اصلا شعری باقی نمانده که بوی تورا دهد!!

همه ی شعر و غزلهایم مرثیه ای شده است بر گور دلم! ناله هایی است بر مزار خاطرات 20 سال گذشته ام!!!

کی خواهی آمد لیلا جان

کی؟؟؟؟؟

لیلا جان به داد دلم برس! قبل از اینکه تمام شوم و................

به دادم برس لیلا جان!!! به دادم برس......

/ 3 نظر / 8 بازدید
سارا

هنوز برایت مینویسم . . . درست شبیه کودکی نابینا . . . که هر روز برای ماهی ِ قرمز ِ مُرده اش غذا میریزد . .

sara

پر از اشکم ولی میخندم ؛به سختی ... به قول فروغ که می گفت : شهامت می خواهد سرد باشی و گرم بخندی ....